اينكه بيش‌تر روزها را در روستاى شادآباد مىگذراند ولى از اين مجلس كه در تبريز بود ، غيبت نمىكرد و مقيد بود كه در آن شركت كند . مرحوم شيخ‌محمد رازى نويسنده كتاب گنجينه دانشمندان در معرفى ايشان مىنويسد : « مرحوم سيدالاعلام ، حاج‌سيداحمد قاضى طباطبائى ، عابدى عالم و زاهدى كامل بود كه در تبريز سكونت داشت و از اجتماع كناره گرفته و در گوشه منزل خود به انزوا و تزكيه نفس و تهذيب روح و اخلاق خود پرداخته بود . قصه‌اى با اين نويسنده دارد كه مناسب است آن را بنگارم . در ماه شعبان 1369 قمرى ، در فصل تابستان بنابر دعوت بعضى اهل علم تبريز مسافرت به آن سامان نموده و به يكى از دانشمندان معروف تبريز وارد و مورد احترام روحانيون و علماى تبريز واقع و از چند مسجد تبريز دعوت براى تبليغ ماه رمضان شدم . دو روز به ماه رمضان مانده چند نفر از رفقاى روحانى قم كه به آن‌جا آمده بودند به ديدنم آمده و گفتند : از حاج‌سيداحمد قاضى ملاقات كرده‌اى ؟ گفتم : ايشان نيامدند به ديدن من و گفتند : آقاى قاضى منزوى است ؛ جايى نمىرود ؛ پيرمرد است ؛ خوب است ديدنى از ايشان نماييد . گفتم : عيبى ندارد ؛ مىرويم . به اتفاق آن چند نفر به منزل آن مرحوم رفتيم . مرا معرفى كردند . به من بسيار توجه و محبت فرمودند . نزديك ظهر برخاستيم برويم ، به من فرمودند : بالام ( يعنى جانم ) شما باشيد ! آقايان خداحافظى كرده ، رفتند . مرحوم قاضى به من خيلى التفات كرده و پس از پذيرايى فرمودند : بالام براى چه به تبريز آمدى ؟ گفتم : هواى تهران و قم گرم بود ؛ آمدم تبريز هواخورى . فرمود : ديگر بگو ! گفتم : ماه رمضان منبر هم بروم . گفتند : اين را بگو ! اما بالام يك سؤال دارم ؛ راست بگو ! گفتم : ان‌شاءالله راست مىگويم ! گفتند بگو ببينم هيچ در عمرت به خودت منبر رفته‌اى كه مىخواهى به مردم منبر به روى ؟ گفتم : نه . گفت : بالام پس اول به خودت برو ، بعد به ديگرى ! گفتم : به چشم . و با اين جمله كلام ايشان هواى منبر رفتن از سر من پريد و نتوانستم ديگر در تبريز بمانم . همان روز از تبريز به تهران آمده و آن سال را در منزل مانده و به خودم منبر رفتم . فرزند برومند ايشان آيت الله سيدحسين قاضى طباطبائى تبريزى از علماء بزرگوار قم و افاضل اصحاب و مبرّزين تلاميذه مرحوم آيت الله سيدمحمد حجت بوده‌اند . در سال ( 1317 ق ) در تبريز متولد شده و مدتى از محضر مرحوم حاج‌ميرزاعلىاصغر ملكى و آيت الله